منحنی اردک به کاهش شدید تقاضای شبکه در میانه روز (به دلیل اوج تولید خورشیدی) و به دنبال آن افزایش شدید تقاضا در ساعات اوج مصرف عصرگاهی اشاره دارد.
تهدید مالی و بدهی دورانی:
تعرفههای منسوخ: ساختار تعرفهای کنونی که بر اساس هزینه هر واحد مصرفی (kWh) تنظیم شده، قادر به مدیریت این تغییر نیست و مزایای قیمت پایین برق در میانه روز را به مصرفکننده منتقل نمیکند.
چرخه معیوب: از آنجایی که هزینههای ثابت (حدود ۱.۸ تریلیون روپیه) باید پوشش داده شود، کاهش فروش kWh در شبکه باعث میشود که تعرفه برای باقی کاربران افزایش یابد. این امر مهاجرت بیشتر از شبکه، سرمایهگذاری بیشتر در باتریها (ذخیرهسازی پیشبینی شده: ۷۵ گیگاوات ساعت تا ۲۰۲۸) و افزایش بدهی دورانی را تسریع میکند.
راهحل پیشنهادی: مدل اشتراکی سهجزئی
برای حفظ زیرساخت شبکه، تعرفهها باید به یک مدل قیمتگذاری اشتراکی (Subscription-style) تغییر یابد که هزینهها را به صورت شفاف به سه جزء تقسیم کند:
اشتراک ظرفیت (CS): هزینه ثابت ماهانه بر اساس ظرفیت مشترک (کیلووات) کاربر برای بازیابی هزینههای تولید.
هزینه شبکه (NC): هزینه ثابت ماهانه برای پوشش هزینههای انتقال و توزیع.
هزینه انرژی (Energy Charge): هزینه متغیر بر اساس ساعت روز که قیمت حاشیهای واقعی سیستم را دنبال میکند.
مزیت:
این اصلاحات، صنایع را تشویق میکند تا فعالیتهای پرمصرف انرژی خود را به ساعات میانه روز منتقل کنند (زمانی که برق ارزانتر است) و به این ترتیب، شبکه از تولید خورشیدی مازاد بهرهمند شود.
