۵ اوت:
روز شهادتِ رهبر شهید، علامه سید عارف حسین حسینی (رضوانالله تعالی علیه)
زادگاه و خانواده:
سید عارف حسین، فرزند سید فضل حسین،
در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۶ میلادی در روستای مذهبی و علمی پیواڑ، در حومه شهر پاراچنار واقع در شمال غربی پاکستان، چشم به جهان گشود.
پیواڑ در نزدیکی مرز پاکستان و افغانستان واقع است و قبایلی چون “غندیخیل”، “علیزئی” و “دوپرزئی” در آن سکونت دارند. سید عارف حسینی از شاخه “دوپرزئی” از قبیله طوری پشتون بود.
نسب ایشان به شاه شرف بو علی قلندر، پسر سید فخر ولی، میرسد و از نسل حسین اصغر، فرزند امام علی بن الحسین(ع)، محسوب میشود؛ از همینرو خانوادهاش به “حسینی” شهرت داشتند.
پیشینه خانوادگی او با عالمان دین و مبلغان اسلامی گره خورده بود و در منطقه به ترویج معارف دینی مشغول بودند.
عارف حسینی در کودکی، قرآن و مبانی دینی را نزد پدرش آموخت و سپس به مدرسه رفت.
پس از پایان دوره ابتدایی و متوسطه، به دبیرستان پاراچنار وارد شد و در سال ۱۹۶۴ فارغالتحصیل شد. سپس در مدرسه جعفریه پاراچنار، نزد حاجی غلام جعفر علوم دینی را آغاز کرد. زبان مادری او پشتو بود، اما به فارسی، عربی و اردو نیز تسلط داشت.
تحصیلات در نجف اشرف:
در سال ۱۹۶۷ وارد نجف اشرف شد و در کلاسهای مدرس افغانی، استاد برجسته ادبیات عرب، تحصیلات خود را در ادبیات عرب ادامه داد. همزمان در دروس فقه و اصول نیز نزد استادان مختلف شرکت کرد.
آشنایی با امام خمینی (ره):
در حلقه درس آیتالله مدنی با افکار امام خمینی آشنا شد. به علت فعالیتهای انقلابی، در سال ۱۹۷۳ توسط رژیم بعث عراق بازداشت و سپس تبعید شد.
بازگشت به وطن و ازدواج:
پس از بازگشت به پاراچنار، حدود ۱۰ ماه به تبلیغ دین پرداخت و در همین زمان ازدواج کرد.
ادامه تحصیل در قم:
در سال ۱۹۷۴ برای ادامه تحصیل قصد بازگشت به نجف را داشت، اما رژیم عراق ویزا نداد. در همان سال به قم رفت و از استادانی چون شهید مرتضی مطهری، آیتالله مکارم شیرازی، آیتالله وحید خراسانی، آیتالله تبریزی، محسن حرمپناهی و سید کاظم حائری در رشتههای فلسفه، کلام، فقه، اصول و تفسیر بهره برد.
تبعید از ایران:
به دلیل شرکت در تظاهرات ضد رژیم پهلوی، دستگیر شد. از او خواسته شد تعهد دهد که در اعتراضات شرکت نکند، اما نپذیرفت و در ژانویه ۱۹۷۹ مجبور به ترک ایران و بازگشت به پاکستان شد.
تدریس و نمایندگی امام خمینی (ره):
از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ به تدریس در مدرسه جعفریه پاراچنار مشغول شد و در روزهای پنجشنبه نیز در دانشگاه پشاور اخلاق اسلامی تدریس میکرد.
او در پاکستان نماینده و وکیل امام خمینی در
امور حسبیه و وجوهات شرعی بود.
شهادت:
در تاریخ ۵ اوت ۱۹۸۸ میلادی در مدرسه “دارالمعارف الاسلامیه” هدف گلولههای استکبار جهانی قرار گرفت و به شهادت رسید.
پیام امام خمینی و هیئت عالیرتبه ایرانی:
امام خمینی در پی شهادت او، هیأتی به ریاست آیتالله جنتی به پاکستان فرستاد. امام در پیامی خطاب به ملت پاکستان، شهید حسینی را “فرزند عزیز خود” خواندند.
آیتالله جنتی نماز جنازه او را در پشاور اقامه کرد و سپس پیکر او با هلیکوپتر به پیواڑ منتقل و در همانجا به خاک سپرده شد.
اقتباسی از پیام امام خمینی به مناسبت شهادت علامه حسینی:
“حجتالاسلام جناب آقای سید عارف حسین حسینی ـ که یار وفادار اسلام و انقلاب، مدافع محرومان و مستضعفان، و فرزند راستین سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) بود ـ به فیض عظیم
شهادت نائل آمد.
ملت شریف و مسلمان پاکستان باید اندیشههای این شهید را زنده نگه دارند و نگذارند دشمنان راه اسلام ناب محمدی (ص) را سد کنند.
من فرزند محبوب خود را از دست دادهام. خداوند به همه ما توفیق تحمل بیشتر و قدرت ادامه دادن راه شهدا را عطا فرماید.”
