با توجه به موضع سختگیرانه دولت پاکستان علیه طالبان افغانستان و متقابلاً متهم شدن اسلامآباد به بمباران خاک افغانستان، فضای محدود برای حلوفصل مسالمتآمیز و مذاکرهمحور با کابل به سرعت در حال بسته شدن است.
تشدید لفاظیها در اوج تنش:
روز سهشنبه، طالبان ادعا کرد که پاکستان چندین ولایت افغانستان را بمباران کرده است. پاکستان با رد سریع اتهام هدف قرار دادن غیرنظامیان، تأکید کرد که شیوه آنها حمله به غیرنظامیان نیست.
سخنان تند وزیر دفاع: خواجه آصف، وزیر دفاع، آشکارا از طالبان انتقاد کرد و گفت پاکستان «هیچ امید خوبی از آنها ندارد» و «اعتماد کردن به حاکمان فعلی کابل حماقت است».
حفظ آتشبس: با وجود این تبادل اتهامات، آتشبس ماه گذشته بین دو طرف همچنان پابرجا است و این امید وجود دارد که اوضاع بدتر نشود.
پیامدهای افزایش تنش:
خطر دشمنی دائمی: تشدید لفاظیهای جنگطلبانه به نفع هیچکس نیست. اگر روابط بدتر شود، نتیجه آن ایجاد یک دولت خصم دائمی در مرز غربی پاکستان خواهد بود؛ آن هم در شرایطی که وضعیت در مرز شرقی (با هند) نیز ناآرام است.
اثر معکوس بر TTP: حملات نظامی در داخل افغانستان تاکنون نتوانستهاند تحریک طالبان پاکستان (TTP) را متوقف کنند؛ بلکه این گروه تروریستی جسورتر نیز شده است.
گرایش طالبان به هند: بسته شدن کانالهای دیپلماتیک، طالبان را بیشتر به سمت آغوش هند سوق میدهد که یک معضل استراتژیک جدید برای پاکستان ایجاد میکند.
لزوم دیپلماسی فعال:
انتقاد از موضع مقامات: اگرچه لجاجت طالبان قابل کتمان نیست، اما لفاظیهای تند مقامات پاکستانی میتواند باعث بیگانگی بیشتر مردم عادی افغانستان شود و حسن نیت ایجاد شده پس از دههها میزبانی از پناهندگان افغان را تضعیف کند.
تأکید بر راه حل بلندمدت: تحلیلگران معتقدند که «کنار گذاشتن» طالبان کمکی نخواهد کرد. در درازمدت، این دیپلماسی و فشار منطقهای جمعی است که میتواند مشکل تروریسم فرامرزی را حل کرده و هماهنگی را به روابط پاکستان و افغانستان بازگرداند.
