زاده‌شده برای دار زدن

۱۵ ژانویه ۱۹۲۸

زلفیقار علی بوتو در لارکانا، سند به دنیا آمد. پدرش، سِر شاهنواز بوتو، سیاستمدار برجسته‌ای بود.

۱۹۳۴

شاهنواز بوتو به عنوان نماینده سند به کابینه ایالت بمبئی پیوست و خانواده به بمبئی نقل مکان کردند.

۱۹۳۷

زلفیقار بوتو در سن ۹ سالگی وارد مدرسه پسرانه کاتدرال در بمبئی شد.

۲۶ آوریل ۱۹۴۳

زلفیقار بوتو در سن ۱۵ سالگی نامه‌ای به محمدعلی جناح نوشت و در آن از ایده پاکستان و بی‌اعتمادی خود به هندوها و سیاست کنگره حمایت کرد.

۱ مه ۱۹۴۳

محمدعلی جناح به نامه زلفیقار بوتو پاسخ داد و او را به مطالعه عمیق سیاست و عدم غفلت از تحصیل تشویق کرد.

۱۹۴۵

زلفیقار بوتو با دوستانش پیلو مودی و جهانگیر موگاسث به ماسوری رفتند.

۱۹۴۷

شاهنواز بوتو به جوناگاد، یک ایالت کوچک خودمختار، نقل مکان کرد و دیوان نواب جوناگاد شد.

۱۹۴۷

زلفیقار بوتو برای تحصیلات عالی به دانشگاه کالیفرنیا در برکلی رفت و در آنجا با آثار مارکس آشنا شد.

۱۹۴۸

زلفیقار بوتو به دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) پیوست و پس از یک سال به برکلی منتقل شد.

۱۹۵۰

زلفیقار بوتو با افتخار در رشته علوم سیاسی از برکلی فارغ التحصیل شد و برای تحصیل در رشته حقوق بین‌الملل به آکسفورد رفت. او همچنین برای کانون وکلای لینکلن پذیرفته شد.

۱۹۵۱

زلفیقار بوتو با نصرت اصفهانی ازدواج کرد.

۱۹۵۲

زلفیقار بوتو در رشته حقوق از دانشگاه آکسفورد فارغ التحصیل شد و سپس به تدریس حقوق بین‌الملل در دانشگاه ساوت‌همپتون پرداخت.

۱۹۵۳

زلفیقار بوتو به دلیل بیماری پدرش به پاکستان بازگشت و در کراچی به وکالت پرداخت و حقوق اساسی را در دانشکده حقوق مسلمانان سند تدریس کرد.

۲۱ ژوئن ۱۹۵۳

اولین فرزند زلفیقار و نصرت بوتو، بینظیر، به دنیا آمد.

۱۹۵۴

زلفیقار و نصرت بوتو صاحب پسری به نام غلام مرتضی شدند.

۳۰ سپتامبر ۱۹۵۵

مجلس قانون "طرح یک واحد" را برای ادغام استان‌ها و شاهزاده‌نشین‌های پاکستان غربی تصویب کرد. زلفیقار بوتو با این طرح مخالفت کرد.

۱۹۵۷

زلفیقار بوتو به عنوان عضو هیئت پاکستانی به سازمان ملل متحد فرستاده شد و در سن ۲۹ سالگی در کنفرانس ششم سازمان ملل متحد درباره "تعریف تجاوز" سخنرانی کرد.

۲۵ اکتبر ۱۹۵۷

زلفیقار بوتو در کنفرانس ششم سازمان ملل متحد درباره "تعریف تجاوز" سخنرانی کرد.

فوریه ۱۹۵۸

زلفیقار بوتو در کنفرانس بین‌المللی ژنو، سوئیس، پنج سخنرانی ارائه کرد.

۲۷ اکتبر ۱۹۵۸

زلفیقار بوتو در سن ۳۰ سالگی به عنوان جوان‌ترین عضو کابینه فدرال در تاریخ پاکستان در کابینه ژنرال ایوب خان سوگند یاد کرد.

۱۹۶۰

زلفیقار بوتو اولین وزیر بود که هیئتی را به مسکو برای مذاکره درباره سرمایه‌گذاری مشترک نفت با اتحاد جماهیر شوروی رهبری کرد.

۲ مارس ۱۹۶۳

زلفیقار بوتو توافقنامه مرزی چین و پاکستان را امضا کرد.

اوت ۱۹۶۴

زلفیقار بوتو نشان هلال پاکستان را دریافت کرد.

اوت ۱۹۶۵

عملیات جبل‌الطارق پاکستان برای نفوذ به کشمیر آغاز شد.

۶ سپتامبر ۱۹۶۵

هند از مرز بین‌المللی عبور کرد و جنگ ۱۹۶۵ آغاز شد.

۲۲ سپتامبر ۱۹۶۵

زلفیقار بوتو به عنوان وزیر امور خارجه پاکستان، سخنرانی مهمی در شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد کشمیر ایراد کرد و خواستار جنگ هزار ساله شد.

۲۸ سپتامبر ۱۹۶۵

زلفیقار بوتو سخنرانی طولانی‌تری در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در مورد مناقشه کشمیر ایراد کرد.

۱۰ ژانویه ۱۹۶۶

ایوب خان و لال بهادر شاستری در تاشکند توافقنامه صلح را امضا کردند. زلفیقار بوتو به شدت با این توافق مخالفت کرد.

ژوئن ۱۹۶۶

زلفیقار بوتو از کابینه فدرال استعفا داد و پس از آن تور سه ماهه اروپا را با همسرش آغاز کرد.

۲۱ ژوئن ۱۹۶۶

زلفیقار بوتو در لاهور مورد استقبال تاریخی قرار گرفت.

پاییز ۱۹۶۶

دکتر مبشر حسن و جی. ا. رحیم در پاریس تصمیم گرفتند زلفیقار بوتو را متقاعد کنند که یک حزب جدید تشکیل دهد.

اکتبر ۱۹۶۶

جی. ا. رحیم مانیفست حزب مردم پاکستان را تدوین و چاپ کرد.

فوریه ۱۹۶۷

وزرای ایوب خان به تخریب اعتبار زلفیقار بوتو و نقش او به عنوان وزیر پرداختند.

ژوئن ۱۹۶۷

اولین سوءقصد به جان زلفیقار بوتو در یک جلسه عمومی در گل باغ لاهور انجام شد.

۳۰ نوامبر

۱ دسامبر ۱۹۶۷: حزب مردم پاکستان (PPP) در یک کنوانسیون مؤسس در لاهور با چهار شعار "اسلام دین ماست؛ دموکراسی سیاست ماست؛ سوسیالیسم اقتصاد ماست؛ تمام قدرت از آن مردم است" تأسیس شد.

دسامبر ۱۹۶۷

زلفیقار بوتو نامه‌ای به اس. ام. یوسف، وزیر امور خارجه، نوشت و از موضع وزارتخانه در قبال بیانیه PPP درباره وضعیت ویژه آسام انتقاد کرد.

ژانویه ۱۹۶۸

زلفیقار بوتو سخنرانی‌هایی در سراسر کشور ایراد کرد که در آنها به برنامه PPP و ناسازگاری سوسیالیسم با اسلام پرداخت.

۲۹ ژانویه ۱۹۶۸

زلفیقار بوتو در لاهور خطاب به زنان حزب گفت که آنها در این کشور جایگاه شایسته‌ای خواهند داشت.

۲۱ فوریه ۱۹۶۸

زلفیقار بوتو در انجمن وکلای نوابشاه از دانشجویان، وکلا و کارگران حمایت کرد و به نظام استثماری دولت حمله کرد.

۱۵ ژوئن ۱۹۶۸

زلفیقار بوتو نامه‌ای به مصطفی خار نوشت و از سخنرانی او در مجلس ملی ابراز خشنودی کرد و بر پتانسیل او به عنوان رهبر آینده PPP تأکید کرد.

سپتامبر ۱۹۶۸

ایوب خان در جریان بازدید از ایالات متحده، به دلیل فرستادن زلفیقار بوتو به سازمان ملل متحد، توسط رسانه‌ها مورد سوال قرار گرفت.

۷ نوامبر ۱۹۶۸

زلفیقار بوتو پس از دریافت خبر کشته شدن یک دانشجو در تیراندازی پلیس، برای ابراز همدردی با خانواده عبدالحمید به پیندی گهب رفت.

۸ نوامبر ۱۹۶۸

سوءقصد دیگری به جان زلفیقار بوتو در مولتان صورت گرفت.

۱۳ نوامبر ۱۹۶۸

زلفیقار بوتو به اتهام فعالیت‌های ضد ملی در لاهور دستگیر شد.

نوامبر ۱۹۶۸

ژانویه ۱۹۶۹: زلفیقار بوتو از زندان نامه‌های متعددی به همکارانش، به ویژه مبشر حسن، نوشت و در مورد استراتژی حزب و وضعیت سیاسی کشور توصیه‌هایی کرد.

۲۸ دسامبر ۱۹۶۸

جی. ا. رحیم در انجمن وکلای لاهور، نامزدی زلفیقار بوتو برای ریاست جمهوری را پیشنهاد کرد.

۲۳ ژانویه ۱۹۶۹

زلفیقار بوتو یک دادخواست کتبی (Writ Petition) به دادگاه عالی پاکستان غربی در لاهور ارائه کرد و اتهامات مربوط به تحریک خشونت را تکذیب کرد.

فوریه ۱۹۶۹

دادگاه عالی پاکستان غربی دادخواست کتبی زلفیقار بوتو را پذیرفت و خواستار آزادی او از زندان و حصر خانگی شد.

۱۷ فوریه ۱۹۶۹

ایوب خان اعلام کرد که وضعیت اضطراری را لغو و زلفیقار بوتو و تمامی زندانیان سیاسی را آزاد خواهد کرد.

۱۸ فوریه ۱۹۶۹

زلفیقار بوتو در مسیر قطار خود از لاهور به لارکانا مورد استقبال بی‌سابقه‌ای قرار گرفت و در کنار مقبره قائد اعظم سخنرانی کرد.

۲۵ مارس ۱۹۶۹

ایوب خان استعفا داد و یحیی خان قدرت را به دست گرفت.

۱ مه

۶ ژوئن ۱۹۶۹: مذاکراتی بین یحیی خان و زلفیقار بوتو انجام شد.

۲۸ اوت ۱۹۶۹

رئیس‌جمهور یحیی خان از انتصاب یک کمیسر ارشد انتخابات برای آماده‌سازی انتخابات عمومی ظرف ۱۲ تا ۱۸ ماه آینده خبر داد.

۱۹ نوامبر ۱۹۶۹

مبشر حسن پس از بازگشت از داکا، بیانیه‌ای مطبوعاتی در مورد وضعیت بحرانی پاکستان شرقی و ضرورت خودمختاری آن منتشر کرد.

دسامبر ۱۹۶۹

زلفیقار بوتو در جریان سفر خود به مولتان و بهاولپور، در صادق‌آباد مورد حمله اراذل و اوباش جماعت اسلامی قرار گرفت و چندین نفر از کارگران حزب زخمی شدند.

۱۳ دسامبر ۱۹۶۹

مبشر حسن بیانیه‌ای مطبوعاتی صادر کرد و حملات جماعت اسلامی علیه حزب مردم پاکستان را محکوم کرد.

۱۳ ژانویه ۱۹۷۰

جی. ا. رحیم نامه‌ای به مولوی نورالزمان، رئیس PPP داکا نوشت و از عدم توانایی زلفیقار بوتو در شرکت در کنفرانس دهقانان و کارگران به میزبانی مولانا بهاشانی عذرخواهی کرد.

۳ مارس ۱۹۷۰

مبشر حسن پاسخی به نامه کمیسر ناحیه نوشت و بر تصمیم حزب برای برگزاری تجمع عمومی در موچی گیت لاهور در ۸ مارس تأکید کرد.

۸ مارس ۱۹۷۰

زلفیقار بوتو یک تجمع عمومی عظیم در موچی گیت لاهور برگزار کرد که با وجود باران، جمعیت زیادی در آن شرکت کردند.

۸ آوریل ۱۹۷۰

جی. ا. رحیم نامه‌ای به مبشر حسن در مورد اهمیت جشن روز جهانی کارگر نوشت.

۱ مه ۱۹۷۰

حزب مردم پاکستان با رهبری زلفیقار بوتو، راهپیمایی باشکوهی به مناسبت روز جهانی کارگر در لاهور برگزار کرد.

۱ آوریل ۱۹۷۰

مبشر حسن بیانیه‌ای مطبوعاتی صادر کرد و سوءقصد به جان زلفیقار بوتو در سانگار، سند را محکوم کرد.

۸ ژوئن ۱۹۷۰

مبشر حسن بیانیه‌ای مطبوعاتی در محکومیت مولانا مودودی به عنوان عامل امپریالیسم ایالات متحده و سرمایه‌داری انحصاری صادر کرد.

۲۳ اوت ۱۹۷۰

جی. ا. رحیم نامه‌ای به زلفیقار بوتو نوشت و از تصمیم او برای نادیده گرفتن اصول ایدئولوژیک حزب و تغییر ساختار آن انتقاد کرد.

۳۰ سپتامبر ۱۹۷۰

جی. ا. رحیم کنفرانسی مطبوعاتی برگزار کرد و به اختلافات درونی PPP پرداخت.

۷ دسامبر ۱۹۷۰

اولین انتخابات عمومی در پاکستان برگزار شد و حزب عوامی لیگ به رهبری شیخ مجیب الرحمن در پاکستان شرقی و حزب مردم پاکستان به رهبری زلفیقار بوتو در پاکستان غربی به پیروزی قاطعی دست یافتند.

۲۰ دسامبر ۱۹۷۰

مجیب الرحمن خواستار تدوین قانون اساسی بر اساس فرمول شش ماده‌ای خود شد.

۱ مارس ۱۹۷۱

یحیی خان افتتاح مجلس ملی را به تعویق انداخت.

۲ مارس ۱۹۷۱

تصمیم به تعویق انداختن مجلس ملی با اعتراضات شدید در داکا مواجه شد.

۶ مارس ۱۹۷۱

زلفیقار بوتو اعلام کرد که حزبش آماده گفتگو با عوامی لیگ در مورد قانون اساسی است.

۲۱ مارس ۱۹۷۱

زلفیقار بوتو برای شرکت در مذاکرات بین رئیس‌جمهور یحیی خان و شیخ مجیب الرحمن به داکا رسید.

۲۳ مارس ۱۹۷۱

یحیی خان ناگهان داکا را ترک کرد و ارتش پاکستان عملیات نظامی را در پاکستان شرقی آغاز کرد.

۲۶ مارس ۱۹۷۱

رادیوی زیرزمینی جمهوری خلق مستقل بنگلادش را اعلام کرد. یحیی خان عوامی لیگ را غیرقانونی اعلام و شیخ مجیب الرحمن را دستگیر کرد.

۱۸

۱۹ آوریل ۱۹۷۱: جنگ داخلی بین دو بخش کشور آغاز شد.

۲۳ نوامبر ۱۹۷۱

یحیی خان به دلیل "تجاوز خارجی" وضعیت اضطراری اعلام کرد.

۱۵ دسامبر ۱۹۷۱

زلفیقار بوتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد سخنرانی "خداحافظی" خود را ایراد کرد و شورای امنیت را به "قانونی کردن تجاوز" متهم کرد.

۱۶ دسامبر ۱۹۷۱

ارتش پاکستان بدون قید و شرط در پاکستان شرقی تسلیم شد.

۲۰ دسامبر ۱۹۷۱

رئیس‌جمهور یحیی خان استعفا داد و زلفیقار بوتو به عنوان رئیس‌جمهور و مدیر ارشد قانون نظامی (CMLA) پاکستان سوگند یاد کرد.

۲۱ دسامبر ۱۹۷۱

رئیس‌جمهور زلفیقار بوتو فرمان‌هایی را برای تبدیل تمامی احکام اعدام به حبس ابد، لغو شلاق به عنوان مجازات، و پس گرفتن تمامی پرونده‌های نظامی علیه دانشجویان، کارگران و دهقانان صادر کرد.

۲ ژانویه ۱۹۷۲

زلفیقار بوتو کنترل ۱۰ گروه از صنایع پایه را ملی کرد.

۸ ژانویه ۱۹۷۲

مجیب الرحمن از زندان آزاد شد و از طریق انگلستان به بنگلادش بازگشت.

۲۴ ژانویه ۱۹۷۲

زلفیقار بوتو اعلام کرد که دموکراسی کامل را بلافاصله احیا نخواهد کرد و برای انجام اصلاحات ارضی و صنعتی به قدرت قانون نظامی نیاز دارد.

۳۰ ژانویه ۱۹۷۲

پاکستان در اعتراض به به رسمیت شناختن بنگلادش توسط دولت‌های بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند از اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع خارج شد.

۱۰ فوریه ۱۹۷۲

زلفیقار بوتو به چین سفر رسمی داشت.

۱ مارس ۱۹۷۲

زلفیقار بوتو برنامه اصلاحات ارضی را اعلام کرد.

۳ مارس ۱۹۷۲

زلفیقار بوتو، سپهبد گل حسن و سپهبد عبدالرحیم خان، فرماندهان ارتش و نیروی هوایی را برکنار و ژنرال تیکا خان و سپهبد ظفر چودری را به عنوان رؤسای ستاد منصوب کرد.

۱۹ مارس ۱۹۷۲

زلفیقار بوتو ملی شدن تمامی شرکت‌های بیمه عمر را اعلام کرد.

۲۱ آوریل ۱۹۷۲

قانون اساسی موقت به اجرا درآمد و قانون نظامی لغو شد. زلفیقار بوتو به عنوان رئیس‌جمهور تحت قانون اساسی جدید سوگند یاد کرد.

۲ ژوئیه ۱۹۷۲

توافقنامه سیملا بین رئیس‌جمهور زلفیقار بوتو و نخست‌وزیر ایندیرا گاندی امضا شد.

اوت ۱۹۷۲

زلفیقار بوتو از مبشر حسن به دلیل مخالفت با درخواست ۱۰۰ دلاری پسرش، مرتضی بوتو، برای سفر به المپیک مونیخ، ابراز رضایت کرد.

۸ نوامبر ۱۹۷۲

پاکستان از سیتو خارج شد و عضویت سنتو را فعال کرد.

۱۳ فوریه ۱۹۷۳

زلفیقار بوتو والیان استان‌های شمال غرب و بلوچستان را برکنار کرد.

۱۰ آوریل ۱۹۷۳

قانون اساسی جدید تصویب شد.

۴ ژوئیه ۱۹۷۳

انتخابات سنا برگزار شد و PPP ۳۳ کرسی از ۴۵ کرسی را به دست آورد.

۱۰ اوت ۱۹۷۳

مجلس ملی بنگلادش را به رسمیت شناخت.

۱۴ اوت ۱۹۷۳

زلفیقار بوتو به عنوان نخست‌وزیر پاکستان انتخاب شد.

۲۸ اوت ۱۹۷۳

توافقنامه تبادل اسرای پاکستانی با هند امضا شد.

۵ سپتامبر ۱۹۷۳

اختیارات اضطراری دولت تا مارس ۱۹۷۴ تمدید شد.

۱۱ نوامبر ۱۹۷۳

زلفیقار بوتو استعفای اکبر بگتی، والی بلوچستان را پذیرفت.

۱۸ دسامبر ۱۹۷۳

زلفیقار بوتو استعفای ممتاز بوتو، سروزیر سند را پذیرفت.

۲۱ فوریه ۱۹۷۴

وزرای خارجه کشورهای اسلامی از لاهور به داکا پرواز کردند تا حضور شیخ مجیب الرحمن در اجلاس لاهور را تضمین کنند.

۲۲

۲۴ فوریه ۱۹۷۴: کنفرانس سه روزه سران کشورهای اسلامی (اجلاس لاهور) در لاهور برگزار شد. زلفیقار بوتو به طور رسمی بنگلادش را به رسمیت شناخت.

۴ مارس ۱۹۷۴

وضعیت اضطراری توسط پارلمان برای شش ماه تمدید شد.

۷ مارس ۱۹۷۴

غلام مصطفی خار به عنوان سروزیر پنجاب استعفا داد و محمد حنیف رامی جایگزین او شد.

۲۳ مه ۱۹۷۴

اسلم ختاک، والی ایالت شمال غرب، استعفا داد و سرلشکر سید غواس جانشین او شد.

۸ فوریه ۱۹۷۵

حیات محمد خان شیرپائو، وزیر کشور ایالت شمال غرب، در یک بمب‌گذاری کشته شد.

۱۷ فوریه ۱۹۷۵

حکومت والی در ایالت شمال غرب اعمال شد.

۲۴ فوریه ۱۹۷۵

تحریم تسلیحاتی آمریکا علیه هند و پاکستان لغو شد.

۱۳ مارس ۱۹۷۵

غلام مصطفی خار دوباره به عنوان والی پنجاب منصوب شد.

۸ آوریل ۱۹۷۶

نظام سرداری (رهبری قبیله‌ای) با اثر فوری لغو شد.

۵ فوریه ۱۹۷۶

سپهبد ضیاءالحق به عنوان رئیس جدید ستاد ارتش منصوب شد.

۱۵ آوریل ۱۹۷۶

محاکمه ۴۴ عضو برجسته حزب ملی عوامی (NAP) در حیدرآباد به اتهام توطئه، اقدام به جنگ علیه پاکستان و خیانت بزرگ آغاز شد.

۱۷ ژوئیه ۱۹۷۶

زلفیقار بوتو ملی شدن کارخانه‌های آرد، پوست‌کنی برنج و پنبه‌زنی را اعلام کرد.

۶ دسامبر ۱۹۷۶

سردار محمد خان باروزای به عنوان سروزیر بلوچستان انتخاب شد.

۵ ژانویه ۱۹۷۷

اصلاحات ارضی جدیدی اعمال شد.

۱۱ ژانویه ۱۹۷۷

۹ حزب ائتلافی (PNA) برای شرکت در انتخابات علیه PPP تشکیل شد.

۷ مارس ۱۹۷۷

انتخابات عمومی برگزار شد و حزب مردم پاکستان به پیروزی قاطعی دست یافت. اپوزیسیون تقلب در انتخابات را مطرح کرد.

۹ مارس ۱۹۷۷

رهبری PNA اعلام کرد که نامزدهای موفق آنها کرسی‌های خود را در مجلس ملی نخواهند گرفت و خواستار اعتصاب عمومی صلح‌آمیز و تظاهرات اعتراضی شد.

۱۰ مارس ۱۹۷۷

انتخابات استانی بدون حادثه برگزار شد.

۲۳ مارس ۱۹۷۷

زلفیقار بوتو از رهبران PNA خواستار همکاری شد.

۲۵ مارس ۱۹۷۷

۲۴ رهبر PNA دستگیر یا در حصر خانگی قرار گرفتند.

۲۸ مارس ۱۹۷۷

زلفیقار بوتو به عنوان نخست‌وزیر سوگند یاد کرد.

۳۱ مارس ۱۹۷۷

کمیسیون انتخابات انتخابات مجلس ملی در شش حوزه پنجاب را به دلیل تخلفات جدی باطل و خواستار برگزاری انتخابات جدید شد.

۱۳ آوریل ۱۹۷۷

چندین عضو برجسته PPP از حزب یا از مناصب دولتی استعفا دادند.

۲۱ آوریل ۱۹۷۷

زلفیقار بوتو ممنوعیت الکل، قمار و مشروب‌فروشی‌ها را اعلام کرد.

۵ ژوئیه ۱۹۷۷

ارتش کودتا کرد. اعضای برجسته دولت و PNA دستگیر شدند، مجلس‌های ملی و استانی منحل شد و رژیم نظامی به رهبری ژنرال ضیاءالحق برقرار شد.

۳ سپتامبر ۱۹۷۷

زلفیقار بوتو در کراچی به اتهام توطئه برای قتل دستگیر و به لاهور منتقل شد.

۱۲ سپتامبر ۱۹۷۷

زلفیقار بوتو اعلام بی‌گناهی کرد و روز بعد با قید وثیقه آزاد شد.

۱۷ سپتامبر ۱۹۷۷

زلفیقار بوتو برای بار دیگر در لارکانا دستگیر شد.

۲۲ سپتامبر ۱۹۷۷

رئیس دادگستری پاکستان، قاضی یعقوب علی خان، که دادخواست نصرت بوتو را در مورد غیرقانونی بودن اعمال قانون نظامی پذیرفته بود، مجبور به بازنشستگی شد.

۹ اکتبر ۱۹۷۷

مولوی مشتاق حسین، رئیس دادگستری دادگاه عالی لاهور، وثیقه زلفیقار بوتو را لغو کرد.

۱۰ نوامبر ۱۹۷۷

دیوان عالی دادخواست حبس قانونی نصرت بوتو را رد کرد.

۱۸ مارس ۱۹۷۸

تمامی متهمان پرونده قتل نواب محمد احمد خان گناهکار شناخته شدند و به اعدام محکوم شدند.

۲۵ مارس ۱۹۷۸

تظاهراتی در راولپندی، لاهور و کراچی برگزار شد.

۲۷ مارس ۱۹۷۸

زلفیقار بوتو تجدیدنظرخواهی خود را به دیوان عالی ارائه کرد.

۶ فوریه ۱۹۷۹

تجدیدنظرخواهی زلفیقار بوتو توسط دیوان عالی رد شد.

۱۰ فوریه ۱۹۷۹

رئیس‌جمهور ضیاء اعلام کرد که نظام حقوقی پاکستان با کد اسلامی سنتی جایگزین خواهد شد.

۴ آوریل ۱۹۷۹

زلفیقار علی بوتو در زندان راولپندی اعدام شد.