شهرهای پناهندگان

اکتبر ۲۰۰۷

بازگشت بی‌نظیر بوتو به پاکستان و بروز چالش‌های امنیتی در مسیر تأمین حفاظت او. امتناع بوتو از درخواست کمک امنیتی از مشرف و تکیه بر تجهیزات حفاظتی شخصی از جمله زره‌پوش‌های Dragonskin، نشان‌دهنده گسست عمیق و بی‌اعتمادی مطلق میان رهبران سیاسی و

۲۷ دسامبر ۲۰۰۷ (ساعت ۵

۱۶ عصر): ترور بی‌نظیر بوتو در راولپندی پس از یک سخنرانی انتخاباتی. این فاجعه منجر به ایجاد یک خلأ قدرت ناگهانی شد، ضربه‌ای مهلک به فرآیند دموکراتیک وارد کرد و مسیر حزب مردم پاکستان (PPP) را تحت رهبری آصف علی زرداری به کلی تغییر داد.

۱۸ اوت ۲۰۰۸

استعفای پروز مشرف از ریاست‌جمهوری برای پیش‌دستی در برابر طرح استیضاح پارلمان. این رویداد به معنای پایان رسمی دوران طولانی حکومت نظامی و آغاز عصر جدیدی از دموکراسی لرزان تحت فشارهای امنیتی بود.

سپتامبر ۲۰۰۸

انتخاب آصف علی زرداری به عنوان رئیس‌جمهور جدید پاکستان. این انتخاب باعث تحکیم قدرت حزب مردم شد و زرداری با بیان این جمله که «پارلمان حاکم است؛ این رئیس‌جمهور باید تابع پارلمان باشد»، تلاش کرد اقتدار پارلمان را در برابر سنت‌های اقتدارگرایانه

۲۶ نوامبر ۲۰۰۸

حملات تروریستی بمبئی توسط گروه‌های شبه‌نظامی مستقر در پاکستان. این بحران هند و پاکستان را به لبه جنگ کشاند و پاکستان را در کانون فشارهای شدید دیپلماتیک و انزوای بین‌المللی قرار داد.

آوریل ۲۰۰۹

امضای لایحه اجرای شریعت در دره سوات توسط دولت در پی توافق با شبه‌نظامیان. این واقعه به عنوان عقب‌نشینی آشکار حاکمیت در برابر تندروی مذهبی تلقی شد و نگرانی‌های جهانی را نسبت به از دست رفتن کنترل دولت بر مناطق کلیدی افزایش داد.

مارس ۲۰۰۹

پیروزی «راهپیمایی بزرگ» وکلا و بازگشت افتخار چودری به مسند ریاست دیوان عالی. این رویداد یک پیروزی درخشان برای جامعه مدنی در برابر اراده ارتش و دولت بود که استقلال قوه قضاییه را به عنوان وزنه جدیدی در ساختار قدرت پاکستان تثبیت کرد.

۱۶ مارس ۲۰۱۱

آزادی ریموند دیویس، پیمانکار سیا، پس از پرداخت خون‌بها به خانواده مقتولان. ایالات متحده با اعلام دیویس به عنوان دیپلمات دست به «قمار بزرگی» زد که منجر به تنش بی‌سابقه میان ISI و CIA و جریحه‌دار شدن غرور ملی در پاکستان شد.

۲ مه ۲۰۱۱

عملیات «نیزه جرید» و کشته شدن اسامه بن لادن در ابیت‌آباد توسط نیروهای ویژه آمریکا. این عملیات نه تنها نقض صریح حاکمیت ملی پاکستان بود، بلکه با افشای حضور رهبر القاعده در نزدیکی مراکز نظامی، رسوایی اطلاعاتی بزرگی برای ارتش به بار آورد.

۱۱ ژوئیه ۲۰۱۱ تا مه ۲۰۱۲

فعالیت کمیسیون ابیت‌آباد برای بررسی قصورهای ملی. این کمیسیون طی ۵۲ جلسه تلاش کرد حقیقت پشت پرده حضور بن لادن و نفوذ نیروهای خارجی را بیابد، که بررسی‌های آن عمق ناهماهنگی‌های امنیتی کشور را فاش کرد.

۲۵ نوامبر ۲۰۱۱

حادثه سلاله و حمله نیروهای ناتو به پست‌های مرزی در روستای مایا. در این حمله که در یک «شب بی‌مهتاب» و با استفاده از «دوربین‌های دید در شب» انجام شد، ۲۴ سرباز از «هنگ ۷ آزاد کشمیر» (تیپ ۷۷) کشته شدند که منجر به بستن مسیرهای تدارکاتی ناتو و او

ژوئن ۲۰۱۴

حمله طالبان پاکستان (TTP) به پایانه جینا در فرودگاه کراچی. این حمله نشان داد که زیرساخت‌های استراتژیک کشور تا چه حد آسیب‌پذیر هستند و ضرورت یک عملیات نظامی همه‌جانبه را قطعی کرد.

۱۵ ژوئن ۲۰۱۴

آغاز عملیات «ضرب عضب» (Zarb-e-Azb). این عملیات تلاشی قاطع از سوی ارتش برای پاکسازی وزیرستان شمالی و بازپس‌گیری کنترل فیزیکی مرزهای غربی از چنگال شبه‌نظامیان بود.

۲۰۱۶

افشای اسناد پاناما (Panamagate). افشای ثروت‌های برون‌مرزی خانواده نواز شریف، سیاست را به مثابه یک «تجارت خانوادگی» و تیول‌داری دودمانی به چالش کشید و در نهایت منجر به سقوط سیاسی وی گشت.

۲۰۱۸

قطع بودجه آموزش نظامی (IMET) توسط دولت ترامپ. این اقدام با تکرار اشتباه استراتژیک دهه ۹۰ میلادی، نفوذ نرم آمریکا بر نسل‌های آینده افسران پاکستانی را به شدت کاهش داد.

۲۰۱۸

انتخابات سراسری و ظهور نیروهای سیاسی جدید (PTI). شکست رهبران سنتی دودمانی نشان‌دهنده تغییر در ذائقه سیاسی جامعه بود؛ همزمان، تغییرات در سلسله‌مراتب فرماندهی ارتش، فرصتی را برای دولت فراهم آورد تا شاید آینده روابط مدنی-نظامی را بازتعریف کند.