تحلیل هوش مصنوعی
با جاری شدن مجدد سیل در پنجاب، کشور بار دیگر با بحرانی بسیار آشنا، یعنی بازسازی مناطق آسیب دیده، روبرو شده است.
به گفته مقامات، تنها در این استان نزدیک به ۳۰۰,۰۰۰ نفر آواره شده و بیش از یک میلیون نفر بر اثر طغیان رودخانههای راوی، سوتلج و چناب آسیب دیدهاند. این وضعیت اضطراری در حالی رخ میدهد که کشور هنوز درگیر سیلهای مرگبار در خیبر پختونخوا و تشکیل یک دریاچه ۷ کیلومتری در گیلگیت-بلتستان است. این فصل، از کوهستان تا دشت، فصلی پرمخاطره بوده است.
پس از سیل فاجعهبار سال ۲۰۲۲ که یک سوم کشور را زیر آب برد و میلیونها نفر را آواره کرد، دولت و کمککنندگان بینالمللی طرحی برای بازسازی بهتر زندگی، معیشت و خدمات عمومی ارائه دادند و بیش از ۹ میلیارد دلار تعهد مالی جمعآوری شد. اما پیشرفت در اجرای این تعهدات بسیار کند و نابرابر بوده است.
چالشها و راهحلها
هنوز بعد از گذشت سالها، پاسخ به بحران ،بر تخلیه، برپایی اردوگاه و جبران خسارت متمرکز است. درست است که این اقدامات جانهای زیادی را نجات میدهند، اما لزوماً به بازسازی کامل زندگی مردم کمک نمیکنند.
با وجود اینکه دولت پنجاب صدها مرکز امدادی و پزشکی راهاندازی کرده، هنوز یک برنامه جامع و شفاف برای بازسازی کل کشور منتشر نشده است. هیچ برنامه مشخصی برای کمکهای مالی مسکن، هیچ فهرستی از خانوادههای آواره، و هیچ سیستمی برای پیگیری کمکها وجود ندارد.
چه باید کرد؟
اولویتبندی آوارگی: دولت باید آوارگی را به عنوان یک اولویت اصلی در نظر بگیرد و قوانینی برای تضمین اسکان موقت، کمک مالی برای ساختوساز و دسترسی به خدمات بهداشتی و آموزشی برای خانوادههای آواره وضع کند.
تأمین مالی شفاف: بودجههای بازسازی، از جمله کمکهای تعهد شده در ژنو، باید به سرعت و با نظارت مستقل به دست نیازمندان برسد.
بازسازی مقاوم: ساختوسازها باید به گونهای انجام شود که در برابر خطرات اقلیمی تابآور باشند؛ از جمله ساخت پناهگاههای مرتفع در کنار رودخانهها و ارتقاء سیستم زهکشی شهری.
مشارکت مردمی: مردم، بهویژه زنان و کارگران کشاورزی، باید در برنامهریزی برای بازسازی و معیشت مشارکت داشته باشند.
این ویرانی تازه در پنجاب نباید به فصل دیگری در چرخه تکراری فاجعه تبدیل شود. دولت قبلاً برنامهریزی کرده است؛ اکنون وقت عمل است تا مردم بتوانند به جای انتظار برای فاجعه بعدی، زندگی خود را از نو بسازند.
نویسنده این مقاله