تحلیل امنیتی منطقه؛ توافق دفاعی پاکستان و عربستان، فراتر از یک پیمان دوجانبه است !

«توافقنامه دفاع متقابل استراتژیک» که بین پاکستان و عربستان سعودی امضا شد، تأثیری بسیار فراتر از اسلام‌آباد و ریاض دارد. این توافق می‌تواند زمینه‌ساز یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای بزرگ‌تر باشد.

  پیمانی متفاوت با گذشته 

این پیمان با ائتلاف‌های نظامی قبلی پاکستان مانند سیتو و سنتو متفاوت است. امروزه، پاکستان دارای یک ارتش آبدیده در نبرد و توانایی‌های دفاعی بسیار بهبود یافته است. رویارویی نظامی اخیر با هند این پیام را ارسال کرد که پاکستان می‌تواند از خود در برابر دشمنی بسیار بزرگ‌تر دفاع کند. این عوامل، به همراه حمله غیرمسئولانه اسرائیل به قطر، احتمالاً سعودی‌ها را متقاعد کرد که زمان مناسبی برای امضای این پیمان است.

  لزوم شفاف‌سازی درباره ابعاد هسته‌ای 

در حالی که صحبت از گسترش این توافق به کشورهای دیگر وجود دارد، گمانه‌زنی‌های غیرضروری درباره استفاده از قابلیت‌های هسته‌ای پاکستان نیز مطرح شده است. خواجه آصف، وزیر دفاع، اظهاراتی متناقض داشته و مقامات سعودی نیز به «پوشش تمامی ابزارهای نظامی» اشاره کرده‌اند.

با این حال، پاکستان باید به صراحت اعلام کند که سلاح‌های هسته‌ای آن صرفاً یک ابزار بازدارنده برای دفاع از خود هستند و به هیچ کشور دیگری تسری نمی‌یابند.

 آینده ائتلاف و اتحاد جهان اسلام 

«ائتلاف نظامی اسلامی برای مبارزه با تروریسم» می‌تواند به یک ائتلاف دفاعی بزرگ‌تر تبدیل شود که تمامی کشورهای مسلمان را زیر یک پرچم گرد آورد. چنین ائتلافی، مشابه ناتو، می‌تواند امنیت کشورهای عضو را تقویت کرده و متجاوزان را از تجاوز به حاکمیت کشورهای مسلمان و عرب بازدارد.

پاکستان و سایر کشورهای مسلمان باید منابع دفاعی متعارف خود را به اشتراک بگذارند تا دشمنان از انجام حملات مجدد منصرف شوند.