«خودسوزی» اقتصادی در لوله‌های گاز؛ چرا پاکستان ثروت خود را برای گرم کردن آب دود می‌کند؟

​

در حالی که نیمی از مردم پاکستان هنوز برای پخت‌وپز از هیزم استفاده می‌کنند، دولت سالانه بیش از ۲ میلیارد دلار گاز وارداتی را با قیمت یارانه‌ای صرف آبگرمکن‌های خانگی در مناطق مرفه شهری می‌کند

​ نردبان معکوس انرژی:

در پاکستان، فقیرترین‌ها بیشترین هزینه را برای انرژی می‌دهند!

​۴۰٪ خانوارها: همچنان از هیزم و فضولات دامی برای پخت‌وپز استفاده می‌کنند.

فقط ۳۸٪: به سوخت پاک دسترسی دارند (در بلوچستان این آمار ۱ از ۴ است).

کپسول LPG: برای کسانی که به شبکه متصل نیستند، هزینه‌ای بین ۹ تا ۱۰ هزار روپیه 

​ طنز تلخ: گرم کردن آب با دلار!

در حالی که صنایع و فقرا برای سوخت می‌جنگند، بخش بزرگی از گاز وارداتی (دلاری) در خانه‌های شهری صرف گرم‌کن‌های آب (آبگرمکن) می‌شود:

​۵۵٪ گاز خانگی: صرف گرم کردن آب می‌شود.

​ارزش سوختی: سالانه حدود ۲.۳۵ میلیارد دلار گاز فقط برای گرم کردن آب خانگی دود می‌شود!

قیمت یارانه‌ای: برخی مشترکین شهری گاز را به قیمت ناچیز ۲۰۰ روپیه دریافت می‌کنند.

​ راهکار سه مرحله‌ای برای خروج از بحران:

​1️⃣ برقی‌سازی: جایگزینی آبگرمکن‌های گازی با «پمپ‌های حرارتی برقی». این کار می‌تواند سالانه ۸۰۰ تا ۹۰۰ میلیون دلار صرفه‌جویی ارزی داشته باشد.

2️⃣ بازتخصیص گاز: هدایت گاز آزاد شده به سمت نانوایی‌ها، رستوران‌ها و صنایعی که فعلاً مجبورند کپسول‌های گران‌قیمت LPG بخرند.

3️⃣ اصلاح نظام یارانه‌ای: قطع یارانه از «لوله‌های گاز» و انتقال آن به «افراد» 

​ حرف آخر:

یارانه فعلی به نفع اقلیت متصل به شبکه و به ضرر اکثریت محروم است. پاکستان برای حل مشکل گاز، نیاز به کشف میدان جدید ندارد؛ بلکه نیازمند شجاعت برای قیمت‌گذاری واقعی و بازتخصیص هوشمندانه است.