سایه ویتنام بر جنگ ایران و آمریکا

لقمان شیخ(روزنامه نوای وقت)

​جنگ‌ها گاهی بر پایه این توهم آغاز می‌شوند که «با چند ضربه سنگین، دشمن تسلیم می‌شود.» اما تاریخ — از ویتنام تا افغانستان — بارها خلاف آن را ثابت کرده است. در ویتنام، آمریکا سلاح‌ های پیشرفته‌ تری داشت اما زمان به زیانش تمام شد؛ امروز در ایران نیز اصل نبرد، «جنگِ زمان» است.

آمریکا می‌تواند به تأسیسات آسیب بزند، اما اراده سیاسی یک ملت با بمباران از بین نمی‌رود. درس ویتنام واضح بود: پیروزی یعنی دستیابی به هدف سیاسی، نه صرفاً ایجاد خرابی.

​تنگه هرمز و فرسایشی شدن نبرد

​ایران جنگ را به خاک خود محدود نکرده، بلکه با درگیر کردن تنگه هرمز و شاهرگ انرژی جهان، میدان بازی را گسترش داده است.

وقتی طرف ضعیف تر اجازه ندهد دشمن در زمین دلخواهش بجنگد، برتری نظامی کمرنگ می‌شود. اکنون چالش اصلی آمریکا نه قدرت نظامی، بلکه «چالش های سیاسی» در داخل کشورش است.

از سویی، عقب‌ نشینی برای هر دو طرف پرهزینه است و همین امر درگیری را به نبردی طولانی و فرسایشی تبدیل می‌کند.

​موقعیت حساس پاکستان و درس تاریخ

​این بحران برای پاکستان به دلیل همسایگی با ایران، حضور میلیونها نیروی کار انسانی اش در خلیج فارس و وابستگی به قیمت نفت، مستقیماً با امنیت و اقتصاد گره خورده است؛

بنابراین بهترین مسیر برای اسلام‌آباد، حفظ بی‌طرفی و پیش‌بردن دیپلماسی است.

​در نهایت، درس اصلی ویتنام این است که قدرتمندترین ارتشها نیز نمی‌توانند پایان جنگ را طبق میل خود رقم بزنند. اگر این نبرد طولانی شود، پیامدهای اقتصادی آن تمام جهان را درگیر خواهد کرد.