راهبرد «صبر و سیلی»؛ بازخوانی دکترین دفاعی ایران در نبرد رمضان

​ایران موفق شده است با ناامن کردن حریم هوایی کشورهای واسط (نظیر عراق)، زنجیره سوخت‌رسانی جنگنده‌های دشمن را مختل کند. این اقدام عملاً برتری هوایی مطلق آمریکا را به «جنگ موشکی دورایستا» تنزل داده است. ​پیام عملیاتی: رونمایی از موشک ۱۳ ماخی سجیل، صرفاً یک نمایش قدرت نیست؛ بلکه پیامی به سامانه‌های پدافندی (فلاخن داوود و آرو) است که زمان واکنش آنها به زیر ۷ دقیقه کاهش یافته است. این یعنی ایران از فاز «دفاع غیرفعال» به فاز «تلافی پیش‌دستانه» تغییر وضعیت داده است. ​

​باقری تأکید می‌کند که نبرد کنونی، نه یک درگیری ، بلکه جنگی برای تثبیت بقای استراتژیک است. ​سد دفاعی: ایران با فعال‌سازی جبهه‌های متعدد (از باب‌المندب تا تنگه هرمز)، هزینه تحقق رویای «اسرائیل بزرگ» را برای رژیم صهیونی به شدت بالا برده است. ​تغییر موازنه: عقب‌نشینی ترامپ از بازگشایی یک‌جانبه تنگه هرمز و استمداد از بریتانیا و متحدان شرقی، نشان‌دهنده ترک هژمونی دریایی آمریکا در منطقه است. ​

​راهبرد ایران از «صبر استراتژیک» به «پاسخ متناسب و غافلگیرکننده» تبدیل شده است ایران کارت های تصرف بحرین، تنگه هرمز، تنگه باب المندب، حمله به زیرساخت‌های انرژی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و در نهایت سلاح هسته‌ای را دارد.

​شروط ایران برای آتش‌بس (خروج کامل آمریکا و پرداخت غرامت)، فراتر از مطالبات معمول جنگی است. ​هدف نهایی: ایران به دنبال «پاک سازی ژئوپلیتیک» منطقه از حضور بیگانه است. این مطالبات نشان می‌دهد که تهران خود را در موضع برتر می‌بیند و معتقد است فشار اقتصادی ناشی از نفت ۱۰۰ دلاری و اختلال در زنجیره تأمین جهانی، در نهایت واشنگتن را به پذیرش این شروط وادار خواهد کرد. ​

ایران جنگ رمضان را فرصتی برای نهایی کردن راهبرد «اخراج آمریکا از منطقه» و نابودی همیشگی ایده توسعه‌طلبی اسرائیل می‌داند. این نبرد، بیش از آنکه نظامی باشد، جنگ اراده‌هاست که در آن «صبر بافنده فرش ایرانی» در برابر « معاملات شتاب زده تجاری ترامپ» قرار گرفته است.