پزشکی از راه دور؛ فرصتی برای بازگشت زنان پزشک پاکستان به بازار کار

​چالش «عروس‌های دکتر»

در پاکستان، تعداد دخترانی که در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل می‌شوند بسیار بیشتر از پسران است، اما بسیاری از آنها پس از ازدواج، به دلیل فشارهای خانوادگی، نبود مهدکودک در محل کار و سختیِ ساعات کاری، خانه‌نشین می‌شوند. در فرهنگ این کشور، داشتن لقب «دکتر» برای دختران یک امتیاز بزرگ در ازدواج محسوب می‌شود، اما پس از عروسی، خانواده‌های همسر در محیط سنتی این کشور معمولاً انتظار دارند آنها فقط به خانه‌داری بپردازند.

​تکنولوژی به کمک می‌آید

حالا ابتکاراتی مانند پلتفرم دیجیتال «صحت کهانی» (Sehat Kahani) به کمک این زنان آمده است. این شبکه به پزشکان زن اجازه می‌دهد از داخل خانه و با لپ‌تاپ، بیماران را در مناطق دورافتاده و محروم ویزیت کنند.

​ثمره‌ این طرح: تاکنون حدود ۷,۵۰۰ پزشک زن که به دلیل مسئولیت‌های خانوادگی کار را رها کرده بودند، از این طریق به چرخه درمان بازگشته‌اند.

​داستان یک پزشک

«ثانیه جعفری»، مادر سه فرزند که متخصص قلب است، پس از ازدواج مجبور شد کارش را رها کند چون نمی‌خواست ساعت‌های طولانی از فرزندانش دور باشد. او اکنون در حالی که فرزند ۴ ساله‌اش در کنارش است، از خانه در کراچی، بیمارانی را در آن سوی پاکستان ویزیت می‌کند. 

او می‌گوید: «پزشکی دیجیتال انعطاف پذیری ایجاد می‌کند، اما در نهایت حمایتِ همسر و خانواده کلید اصلی موفقیت یک زن پزشک است.»

​پر کردن شکاف درمانی

پاکستان با جمعیت ۲۵۰ میلیون نفری، با کمبود شدید پزشک مواجه است. طبق آمارها، حدود ۷۰ هزار پزشک زن (تقریباً یک پنجم کل پزشکان ثبت شده) در خانه هستند و فعالیت نمی‌کنند. بازگشت این افراد به کار به صورت آنلاین، نه تنها به نفع خودشان است، بلکه هزینه‌های درمان را برای خانواده‌های فقیر کاهش می‌دهد؛ چرا که دیگر نیازی نیست برای یک ویزیت ساده، مسافت‌های طولانی را طی کنند یا هزینه زیادی بپردازند.

​چرا زنان کار را رها می‌کنند؟

دکتر «زکیه اورنگ‌زیب»، رئیس انجمن پزشکی اسلامی پاکستان، معتقد است علاوه بر فشارهای خانوادگی، مسائلی مثل آزار و اذیت در محیط کار و نبود امنیت کافی در بیمارستان ها باعث می‌شود خانواده‌ها مانع کار کردن دخترانشان شوند.

​نتیجه‌گیری

استفاده از اپلیکیشن‌ها و پلتفرم‌های آنلاین، راه حلی هوشمندانه برای شکستن سنت‌های محدودکننده است تا دانش و تخصص هزاران زن که با بودجه های هنگفت دولتی و تلاش زیاد درس خوانده‌اند، بیهوده هدر نرود و به سلامت جامعه کمک کند.