سازمان دفاعی و امنیتی پاکستان (HDO) در حال تجربه گسترده‌ترین تغییرات ساختاری خود از سال ۱۹۷۶ است. هدف رسمی، «یکپارچه‌سازی وظایف» است، اما منتقدان هشدار می‌دهند که این اصلاحات منجر به تمرکز شدید قدرت در دست یک فرد شده است.

 قدرت مطلق در یک منصب:

رئیس نیروهای دفاعی (CDF): با اصلاح قانون اساسی، فرمانده ارتش (COAS) به زودی عنوان دوگانه رئیس کل نیروهای دفاعی (CDF) را نیز کسب می‌کند و اختیارات تازه‌ای در زمینه سازماندهی مجدد و یکپارچه‌سازی نیروهای نظامی به دست می‌آورد.

وحدت قدرت در سطح بالا: کارشناسان هشدار می‌دهند که این ساختار، به جای توزیع قدرت بین سرویس‌ها (ارتش، نیروی دریایی، نیروی هوایی)، اختیارات را در بالاترین سطح و در دفتر رئیس ارتش متمرکز کرده و تعادل قوا را به نفع ارتش تغییر می‌دهد.

 سقوط نهادهای مشترک و چالش‌های هسته‌ای:

حذف ریاست ستاد مشترک: این قانون، پست رئیس کمیته رؤسای ستاد مشترک (CJCSC) را که وظیفه هماهنگی بین نیروها را داشت، منحل می‌کند.

فرماندهی هسته‌ای جدید: فرماندهی‌های استراتژیک (هسته‌ای) زیر نظر نهاد جدید فرماندهی استراتژیک ملی (CNSC) یکپارچه می‌شوند.

مصونیت قضایی: جنجالی‌ترین بخش، مصونیت کامل انتصابات فرمانده CNSC از بررسی و شکایت قضایی است (بند 8E(2)).

 نگرانی‌های کلیدی منتقدان:

کاهش نقش نیروی هوایی و دریایی: با توجه به اینکه CDF و فرمانده CNSC احتمالاً از ارتش خواهند بود، منتقدان نگران برهم خوردن تعادل ظریف بین سه نیرو هستند.

ریسک وابستگی فردی: اگرچه اصلاح ساختار قدیمی ضروری بود، اما این مدل به جای ایجاد نهادهای قوی‌تر از افراد، قدرت را به یک فرد خاص (CDF) متصل کرده و ریسک وابستگی بیش از حد نظام به ترجیحات و شخصیت او را افزایش می‌دهد. همچنین، دوره تصدی این مقام تا حداقل سال ۲۰۳۰ تمدید می‌شود.

تضعیف نقش نیروها در اوج رقابت: این ساختار، درست زمانی که نقش نیروی دریایی و هوایی (به دلیل رقابت‌های دریایی و تهدیدات فضای هوایی) باید تقویت شود، اختیارات آن‌ها را در تصمیم‌گیری‌ها کاهش می‌دهد.

نقد مدل اصلاحات: در حالی که اصلاحات ضروری بود (زیرا ساختار قدیمی HDO «منسوخ» تلقی می‌شد)، این مدل به جای کاهش قدرت سرویس‌های مجزا و تقویت نهادهای مشترک، قدرت را به یک دفتر واحد (CDF) می‌کشد و ریسک وابستگی به شخصیت فردی را بالا می‌برد.

نقش ضعیف‌شده نیروی هوایی و دریایی: منتقدان استدلال می‌کنند که این ساختار، درست زمانی که نقش نیروی هوایی و دریایی به دلیل رقابت دریایی و تهدیدات فضای هوایی باید تقویت شود، نقش آن‌ها را در تصمیم‌گیری‌ها تضعیف می‌کند.